Over die drempel springen

Toen ons gezin een paar jaar geleden voor een periode uitgebreid werd met een gezellige 17-jarige vroegen we ons af of pleegzorg iets voor ons zou kunnen zijn. Sommigen maken razendsnel beslissingen; anderen doen er langer over. Ons gezin behoort tot de laatste categorie. Te midden van talloze boeken, websites en documentaires over pleegzorg, peinsden en piekerden we er eindeloos over: moesten we er nu wel of niet voor gaan?

We kwamen er niet uit. Want stel dat we het deden, zouden we dan voor crisispleegzorg gaan of zou deeltijdpleegzorg in deze fase van ons leven het hoogst haalbare zijn? Welke leeftijd zou het kindje moeten hebben om een goede match te kunnen vormen met onze eigen kinderen? Hebben we voorkeur voor een jongen of een meisje? Een kindje met beperkingen? Gedragsproblemen? Wat als de rugzak van het pleegkindje te vol blijkt? En wat is te vol? Wat mogen we van onze kinderen verlangen als het gaat om het delen van ruimte, spullen en aandacht? In hoeverre bespreken we dit met mensen om ons heen?

Toen door corona de drempel om een informatiebijeenkomst bij te wonen wel héél laag werd (want online), besloten we ons daarvoor op te geven. Dat hadden we veel eerder moeten doen want:

  • De praktische nuchterheid tijdens informatiebijeenkomst wees ons erop dat het volkomen normaal is om aan het begin van het traject niet scherp te hebben wat je (on)mogelijkheden met betrekking tot pleegzorg zijn. Dat gebeurt bij veel mensen pas tijdens de aanmeldingsprocedure;
  • De aanmelding houdt vooral níet in dat je je gegevens op een formulier zet waarnaar het wachten op een plaatsing begint. De aanmelding is eerder de start van een zoektocht die je samen met Enver gaat uitvoeren. Eentje die je ook niet binnen een paar dagen afrond.

Nog steeds twijfelend, meldden we ons aan en volgden de cursus. Daarnaast vulden we uitgebreide vragenlijsten in, voerden intakegesprekken en screeningsgesprekken en maakten een opdracht waarbij zelfreflectie centraal staat. Het piekeren en het willen in de toekomst kijken omeventuele probleemsituaties te vermijden, veranderde langzamerhand in een systematisch afpellen: wat wel en wat niet. In een proces van enkele maanden werd ons steeds duidelijker wat er bij ons paste. Er ontstond een heus ‘profiel’ waar we ons heel goed bij voelen. Dat profiel ligt nu bij Enver.

 

Tegen iedereen die al een tijdje in de twijfelmodus zit, zou ik willen zeggen: spring over die drempel en bezoek een voorlichtingsbijeenkomst. Niet alleen zul je mensen ontmoeten met wie je dezelfde angsten en twijfels deelt; je deelt daar ook de intentie om hulp te bieden aan kinderen die dat nodig hebben. Dat geeft energie, nieuwe inzichten en mogelijk ook dat zetje om de volgende stap te zetten en een aanmeldingsprocedure op te starten.