Column - een route met omwegen

Jaren geleden breng ik een jongen tijdelijk onder in een bestaand pleeggezin waar ik zelf bij betrokken ben. Lieve mensen met een eigen bedrijf aan huis, die wel ruimte hebben om af en toe een kind op te vangen wat even een plekje nodig heeft. Nou, dit jochie heeft even een plekje nodig. Een maand of zes, daarna mag hij weer terug naar zijn moeder. Tot die tijd woont hij hier en ik spreek hem regelmatig. Meestal na schooltijd uiteraard maar soms lukt dat net even niet. Zo ook op die ene donderdag in maart. 

Ik krijg het maar niet gepland om na schooltijd langs te gaan in het gezin maar het is toch belangrijk dat ik hem even spreek. Pleegouders vinden het prima als hij voor die ene keer een uurtje later op school komt. Zij zijn echter wel aan het werk in het bedrijf en kunnen hem onmogelijk op school brengen. Ik beloof hen dat ik hem netjes op school zal afleveren.

We bespreken samen de dingen die er te bespreken zijn en als na een klein uurtje zijn concentratie en mijn vragen op zijn, stappen we in de auto. “Weet je de weg?’, Natuurlijk weet hij de weg, wat denk ik wel niet. Hij is al acht hoor, geen baby meer. Zelfverzekerd stuurt hij me naar rechts. Aan het einde van de straat moet ik naar links. We hebben een gezellig muziekje aan staan en al links, rechts en rechtdoor roepend vervolgen we samen de route. Maar als ik de derde woonwijk in ga, begin ik toch te twijfelen. Gaat dit goed?

Hij verzekert me dat het goed gaat en ik wil hem ook het vertrouwen geven dat hij het weet. “Na de volgende stoplichten links”. Vol goede moed rijden we door over de zoveelste hobbel maar bij de vijfde woonwijk haak ik toch af en zet ik de auto aan de kant. “Lieverd, ik weet dat je al heel groot bent en je kunt al een heleboel maar nu denk ik dat het goed is dat we even de navigatie aan gaan zetten voor een klein beetje hulp”. “Tamara” verzucht hij dan diep beledigd, “ik weet echt heel zeker dat we goed gaan, zo rijdt de taxi namelijk ook altijd…” Snikkend van het lachen vervolg ik zijn route die ons nog langs vele huizen van taxigenootjes voert voordat we uiteindelijk inderdaad bij zijn school aan komen. 

Hij hád gelijk, dit was inderdaad zijn route naar school. Een route met vele omwegen die ons uiteindelijk toch naar zijn bestemming leidde. Veel van de kinderen die ik tegen kom volgen een soortgelijke route, realiseer ik me. Een route met vele hobbels en omwegen. Maar gelukkig komen veel van deze kinderen, ook al duurt het soms wat langer, uiteindelijk toch op hun bestemming terecht. Net als hij.