Bijdrage van een pleegouder

Uit het hart van een pleegouder: draakje op je boterham

Maart 2021 - “Ik geloof, ik geloof ik gelóóóof in jou en mijjjj”, zingt onze kleine 6-jarige, en hij geeft me een dikke knuffel.

Uit haar tenen komt het, ik voel het, en neem verbaasd waar hoe ze de tekst kent van het lied dat ze hoort. Ze gaat dansend de woonkamer door.

Zojuist vond ik deze kleine dwarrel namelijk nog een énorme heks. Jawel, ook ik als pleegouder maak mij schuldig aan gedachtes die je soms beter niet kunt hebben, maar toch even hebt, in een zoals ik dat in rap tempo noem, ‘een-kort-moment-van-pedagogische-onhandigheid’. Want rrrrrr… wat zijn die hechtingsmonsters soms heftig. Voor ons, maar vooral voor haar. Ze sluit haar pleegbroer op in de trapkast, maakt dingen die ze mooi vindt en tot haar grote vreugde kreeg, soms kapot. Heeft bij tijd en wijle een hooischuur waar volume sambal uitkomt met een vocabulaire– je wilt ‘t niet weten. Ze kan haar keurig en net opgeruimde kamer weer tot een chaos maken waar een losgeslagen puber van 14 jaloers op zou zijn. Bovenal: ze speelt me uit. Vandaag voor de zoveelste keer tegen de juf. 

Je kunt er boeken over lezen, steun zoeken bij andere (pleeg)ouders “wantditgevoelherkennenwezogoedvanelkaar”, je kunt er met je pleegzorgwerker over praten… het overkomt ons allemaal. Ons als opvoeder, en haar als kind. Als kind dat zo haar best doet om in deze wereld die wat minder eigenwijze zelfstandige dame te zijn. Van geen enkel kind bestaat helaas een volledige handleiding. Toch heb ik de afgelopen twee jaar geleerd haar te ‘lezen’. Wat zijn haar ‘signalen’ als ze verdrietig is, teleurgesteld is, wat doet ze als ze zich alleen voelt, maar niet naar me toe durft te komen. Hoe kijkt ze, hoe gedraagt ze zich, hoe beweegt ze, en wat laat ze me zien, wat ze me niet kan vertellen.

Het haalt soms het ‘slechtste in haar boven’. De kat, de hond, iets dat voor míj waardevol is… je kunt ‘t zo gek niet bedenken. Heb ik ook maar afgeleerd, want juist wanneer je denkt dat dat niet gekker kan… juistem!

We zijn erop ingespeeld, en al moest het uit míjn tenen komen, het is me gelukt.

Voor de vierde keer. Ik leer, merk ik. Ik neem waar wat het met haar doet.

Het is me weer gelukt om niet boos te worden, of een moraliserende discussie te voeren, waar in ik zo lekker repressief kan zijn “omdatdátnoueenmaaliswateenkleuterpast”, maar om haar vriendelijk te vragen of de juf het nu zo mis heeft? Of word ik oud en slaat spontaan de Alzheimer-light toe? Gek toch? De juf en ik werken zo fijn samen, we vertellen elkaar alles, en ik weet nou niet goed wie van ons het niet goed begrijpt hoor… jij wel? Ik zie een paar grote donkere ogen. Yes! Het lukt óók haar voor de vierde keer. Nee hoor…zucht. “Je hebt gelijk. Ik heb het niet goed verteld. Ik wilde de ham niet op mijn brood, en juf bedacht dat ik de boterham zonder ham, maar met een stuk tomaat dat ik van haar kreeg wel kon eten. Het was niet de juf die zei dat ik dat niet meer op mijn brood mocht. Ik was bang dat ik op mijn kop zou krijgen als ik mijn brood niet op had.”

Oh…  wat ben ik blij dat ik juf gemaild heb, bedenk ik me. Maar hé: wat goed! 

Ze vertelt het me, en dat benadruk ik richting haar. “Luister lieve schat, ik vind het jammer dat je er niet eerlijk over was” Ik zie teleurstelling bij mijn pleegdochter. “Weet je waarom?”, vraag ik haar. Nee zegt ze, en ze beweegt ongemakkelijk over haar stoel. “Omdat ik het fijn vind als jij tussen de middag ook een boterham hebt die je lekker vindt. En nu weet Henk dat niet, omdat je het niet verteld hebt. Er zat een draakje op je boterham.” “JA! Je hebt helemaal gelijk…”, en ze begint weer te lachen. “Mag de muziek aan? Dan kan ik nog even dansen als ik de tafel dek”. Tuurlijk, doen we.

Weet u, het zit in kleine dingen, die je soms iets doen beseffen. Zij gelooft erin, en we zien haar langzaam, maar wel zeker groeien! Wat een winst. En ook al is het soms niet voldoende, het begint bij verbinding. En bij blijven geloven in elkaar!

“All kids need is a little help, a little hope and somebody who believes in them” – Magic Johnson