Het Bloemetje voor pleegouder Chantal

Het Bloemetje is inmiddels een zeer gewaardeerde en veel gelezen rubriek binnen de nieuwsbrief.  Massaal geven onze pleegzorgbegeleiders hun pleeggezinnen op en dat is terecht! Vandaag spreek ik Pascalle, collega van het eerste uur. Zij begeleidt in de loop der jaren talloze bevlogen pleegouders maar kiest er heel bewust voor om pleegmoeder Chantal in het zonnetje te zetten met dit bloemetje.

De in Rotterdam wonende Chantal is pleegouder van de inmiddels twaalfjarige Nel. Pascalle is degene die negen jaar geleden samen met Chantal en haar man Björn kennis gaat maken met Nel in het crisispleeggezin. Zij herinnert zich dit moment net zo goed als Chantal. Het is namelijk één van haar eerste plaatsingen en die blijven je nu eenmaal altijd bij. In die tijd hebben wij Christa, een collega die de matchingen voor ons tot stand brengt. Christa staat op een zekere morgen aan het bureau van Pascalle en spreekt de woorden; “ik heb een nieuw pleeggezin en daar pas jij zo ontzettend goed bij als begeleider, heb jij nog ruimte?” Die ruimte heeft Pascalle en een week later zit ze er op de bank.

 

Dat Christa gelijk heeft gehad daar komen ze al snel achter. Pascalle en het gezin hebben vaak lange gesprekken over Nel. Dat is nodig ook want de ontwikkeling van Nel gaat niet vanzelf. Toch ligt haar toekomst gewoon bij Chantal, die tegenwoordig alleen met de kinderen woont en het grootste deel van de zorg voor Nel op zich neemt. Geen moment komt de gedachte in haar op dat dit ooit zou veranderen, integendeel. Het toekomstbeeld wat Nel zelf voor zich ziet is nog realistischer. Nel zou namelijk ooit wel in een groot huis willen wonen, nog steeds samen met haar pleegmoeder Chantal, met een groot land en een heleboel paarden er omheen waar ze dan samen voor zouden gaan zorgen. Wie weet…

 

Voor nu wonen ze in ieder geval nog met zijn vieren. Chantals dochter van 16 en haar zoon van 19 hebben het niet altijd gemakkelijk. Toch houden ook zij onvoorwaardelijk van hun zusje Nel. Het mooiste voorbeeld is heel recent. Het gezin is namelijk net terug van skivakantie. Nel was niet mee. Niet omdat dit niet mocht, welnee. Nel houdt niet van kou en ging liever een weekje naar haar pleegvader. Prima. Je zou denken dat Chantal en haar kinderen dan even genieten van de rust en elkaar, wat ze natuurlijk ook heus hebben gedaan. Maar boven alles hebben ze Nel vooral ongelofelijk gemist alle drie.

 

“Hoe komt dat nou dat jullie samenwerking zo prettig loopt?”, vraag ik Pascalle. Haar antwoord daarop is eenvoudig. “Als pleegzorgbegeleider neem je jezelf mee in je werk. Geen pleegouder is hetzelfde en geen pleegzorgbegeleider is hetzelfde maar de klik is heel belangrijk en die is er. Ik zit in dezelfde leeftijdsfase als Chantal en stel mezelf vaak de vraag of ik zou kunnen wat zij kan. Ik vraag het me af. Ik heb ontzettend veel bewondering voor haar lef en doorzettingsvermogen. Daarnaast is Chantal gewoon een harstikke leuke vrouw en de beste pleegmoeder die Nel zich kan wensen”.