En dan heb je ineens nóg een vader

Onze pleegdochters waren nog jong, net twee en net drie jaar, toen zij bij ons kwamen wonen. Dat is inmiddels vijf jaar geleden. Uiteraard weten zij dat ze niet uit mijn buik komen. Verdere technische details over hoe je nou in die buik terecht komt, zijn hen nog niet echt bekend. Mijn man was hun papa en vader. Punt. Groot was dan ook de verbazing toen we hun in de herfstvakantie van 2021 vertelden dat zij, net als hun broertjes die in een ander pleeggezin wonen, twee vaders hebben! “Hè? Hoe kan dat nou mama? Wie dan?”

Voor het zover was, neem ik jullie even graag mee terug in de tijd… De moeder van de meisjes had altijd aangegeven dat haar oudste dochter van een andere vader was dan haar jongste dochter. Dat dachten wij ook. Iets andere huidskleur, andere haarstructuur…. “Nee, een DNA-test hoefde echt niet, want hij was het”, aldus moeder. Wij wilden voor de meiden toch graag zekerheid en de vermeende vader wilde dat zelf ook. Op zijn Facebook (ja, wie kijkt er nooit op de Facebook van de bio-ouders?) stonden heel veel foto’s van haar en hij introduceerde haar al uitgebreid aan zijn FB vrienden als zijnde zijn “geweldige, fantastische, lieve dochter” (die hij nog nooit had gezien, maar dat zette hij er niet bij). Hij gaf haar zelfs een tweede naam en al zijn achternaam en beloofde haar via Facebook dat hij er alles aan zou doen om haar bij zich te krijgen en haar een fantastisch leven te geven, waarbij voor haar moeder geen rol was weggelegd. Hij diskwalificeerde haar enorm. Naast foto’s van onze pleegdochter stonden foto’s van wapens in zijn hand. We hielden ons hart vast… Mag ik eerlijk zijn en toegeven dat ik opgelucht was dat hij toch niet de vader bleek?

Twijfel
Volgens moeder was er dan maar één verklaring; beide dochters hadden toch dezelfde vader. Tja, die stelligheid had zij eerder geuit. Wij twijfelden… de gezinsvoogd ook en de pleegzorgwerker wist het ook niet….De gezinsvoogd had af en toe contact met hem. Hij gaf aan zijn dochters te willen zien, maar pas als dat voor hen passend was. Op een gegeven moment had hij een tekening voor hen gemaakt, een kort verhaaltje erop geschreven en een foto van zichzelf erop geplakt. Hij hoopte dat deze tekening bij hen terecht zou komen. De kinderen waren toen vier en vijf jaar. Was dit het goede moment? De jongste ging net naar de basisschool… het verhaal van de bloemetjes en de bijtjes was hen nog niet bekend, het ging lekker met ze. Moesten we dan dat leven nu gaan ‘verstoren’ met zoiets groots? Wat zouden ze er nu van snappen? En dan nog, was hij dan wel echt de biologische vader? Gezien de eerdere overtuiging van moeder dat iemand anders dat was? Op basis van duidelijke uiterlijke kenmerken was er geen twijfel dat hij de vader van de jongste was. De gezinsvoogd zei: ”Hij zegt dat hij voelt dat hij ook de vader van de oudste is”. Toen stond mijn man op en zei: ”Ik voel me ook haar vader, maar ik ben het ook niet”.

Besloten werd om nog even te wachten. De vermeende vader had zelf ook veel eigen problematiek en hij kon zich hierin vinden. Hij zou geduldig afwachten, zo gaf hij aan.

Echte zusjes
Afgelopen zomer was het zover. Een DNA-test. Tegen de dametjes zeiden we dat dat was om te kijken of ze ‘echte zusjes’ waren. Hoera! Dat bleken ze en zij vonden dat reden voor een feestje. En zo geschiedde; een dag vol lekker eten en spelletjes met zijn vieren!

Maar hoe dan nu verder, nu we zeker weten dat hij daadwerkelijk de vader van allebei blijkt? Het is moeilijk inschatten wat de boodschap van nóg een vader op hen zou zijn? Mijn man is toch ‘gewoon’ hun vader? Wat is nou een goed moment? Is er überhaupt een goed moment? Moeten we nou wachten tot ze zelf eens met vragen komen? Of moeten we dat juist voor zijn? Voelen ze zich niet belazerd als we ineens met een biologische vader op de proppen komen? Wat doet dat met hun vertrouwen in ons? Vragen, vragen, vragen… Onze gezinsvoogd zei: “Ik denk dat je het het beste nu kunt vertellen, dan groeien ze op met dat idee.” Waarschijnlijk zeggen ze zoiets als: “Oh, okay, mogen we nu weer buiten spelen?”

Herkenning
We hebben expres zeker twee maanden gewacht met het hen te vertellen. Ik kan jullie vertellen, dat voelt niet zo fijn…. Een ‘geheim’ hebben voor twee wezentjes die zo diepgeworteld in je hart zitten. Toen we de zekerheid nog niet hadden, was het veel makkelijker! Weloverwogen hebben we gewacht tot aan de herfstvakantie. Geen schoolse zaken aan hun hoofd, wij vrij zodat ze op elk moment met vragen konden komen als zij die hadden.

Omdat vertellen over een biologische vader, van wie ze geen notie hadden dat die bestond, al lastig genoeg is, hadden we de dag ervoor nog even snel bij de grote Boekenboer een boekje besteld met alle ins en outs rondom zwangerschap en geboorte. Als ze dan zouden vragen, konden we het boekje erbij pakken. Het boekje ligt nog ergens in een lade. Onaangeroerd. Er is geen enkele vraag over gekomen, dus we laten dat nog even lekker zo. Kinderen komen immers met vragen waar ze aan toe zijn. Op hun niveau hebben we uitgelegd dat er nóg iemand is die van hen houdt en veel aan hen denkt. We hadden van te voren via de gezinsvoogd foto’s gekregen om te kunnen laten zien. Wat had hun vader zijn best gedaan om er goed uit te zien! De dames waren onder de indruk van zijn piercings, tattoos en haardracht. Bij de jongste zag ik… herkenning. Zij lijkt zoveel op hem en bepaalde uiterlijke kenmerken werden hierdoor voor haar verklaard. Wat was ik blij en dankbaar dat we het besluit hadden genomen om het te gaan vertellen. Dit deed haar goed. Dit was het juiste moment. Het klopte. We hebben hun verteld wat we wisten.

Veel vragen kwamen er niet die dag… behalve: “Gaan we nog iets leuks doen vandaag?”

Vijf dingen
Gaandeweg de tijd vertelden ze soms aan anderen iets over hem. Ze zeiden dan: “We weten al vijf dingen van hem:

1)      Hij komt uit… (land).

2)      Hij heeft heel veel tattoos.

3)      Hij heeft ons vroeger wel eens vastgehouden en een flesje gegeven.

4)      Hij houdt van ons.

5)      Hij denkt aan ons.

Nadat we kennis met hem gemaakt hadden in december (de gezinsvoogd had gelijk; het is een hele lieve, rustige man die het belang van zijn dochters echt vooropstelt), hebben de dametjes hem aan het begin van de voorjaarsvakantie ontmoet. We hadden wederom expres gewacht tot een vakantie. De oudste was ’s avonds huilend uit bed gekomen. Dikke, dikke tranen. Want wat nu als hij zegt dat ze bij hem moeten komen wonen? Hij was toch hun vader? Maar ze wilde hier helemaal niet weg! Zo goed mogelijk hebben we haar daarin gerust proberen te stellen.

Armpje drukken
Natuurlijk waren het geen Spoorloos-taferelen, maar wat was het mooi. Wat heeft deze vader, die zo ook zijn eigen beperkingen en issues heeft, het ontzettend goed gedaan. Hij wachtte rustig af wat zijn dochters deden. Hij volgde hun tempo, ging niet druk in de weer om foto’s te maken. Vroeg hun niet de hemd van het lijf. Nee, hij liet de regie bij hen. Wat was dat fantastisch! Wat had hij zijn best gedaan om, op basis van wat hij via ons van hen wist, een passend cadeau voor zijn meiden te kiezen. Zelfs wij kregen een cadeau van hem “Voor de lieve ouders/verzorgers van …  en ...” stond er op het etiket.

Op een onbewaakt moment maakte ik aan de vader en de gezinsvoogd duidelijk waar de angst van de oudste lag. En wat speelde deze vader daar mooi op in door te benadrukken dat hij zo blij was dat het goed met hen ging en dat hij zo blij was dat zij en haar zus bij ons woonden. Ze kwam er wat losser door, letterlijk onder de tafel vandaan. De jongste, een evenbeeld van haar vader, kwam het meeste los. Ze ging armpje met hem drukken. Ik slikte wat emotie-tranen weg… de combinatie van oogcontact met een voorzichtige aanraking; het was zó mooi en indrukwekkend. Ja, dit was goed. Dit contact gaat meerwaarde hebben. Verwachtingsvol kijken we uit naar deze prachtige toevoeging aan het leven van onze pleegdochters.