Een win-winstuatie

Volgens Google is dat een situatie waar beide partijen hun voordeel mee doen…

Sinds het begin van dit jaar gaat onze pleegzoon eens in de maand een weekend logeren bij een ander gezin. Een heel goed voorbeeld van zo’n win-winsituatie: onze pleegzoon vindt het geweldig dat hij eindelijk eens het oudste kind is in dat gezin i.p.v. de jongste in ons gezin. De familie waar hij gaat logeren geniet ervan om een paar dagen een gezellige jongen in huis te hebben. En wij als pleegouders en bio-kinderen vinden het heerlijk om een paar dagen ‘vrij’ te hebben van de nimmer eindigende aandacht die onze pleegzoon van ons vraagt.

Het heeft wel een aantal jaren geduurd voor we aan onze pleegzorgmedewerker wilden toegeven dat het heel misschientoch wel goed zou zijn om af en toe een paar daagjes geen pleegzoon in huis te hebben. Het denkproces begon met een jongen die sinds een paar jaar eens in de vijf weken een weekend bij ons komt logeren. Thuis bij zijn pleegouders vraagt hij nogal wat van hen. Bij ons is hij gewoon een gezellige logé. Mooi om zijn groeiproces van een afstandje te volgen en fijn om te zien hoe het zijn pleegouders goed doet om af en toe een weekend zonder hem te zijn. Toen kwam het besef dat onze pleegzoon zowel thuis als op school steeds meer uit de pas loopt en dat dat toch wel wat van ons vraagt.


Nee, we geven niet op, we storten niet in, we houden veel van hem en we willen nog jaren voor hem blijven zorgen. Maar pittig is het wel. Ook voor onze biologische kinderen hoort hij er helemaal bij, maar zij balen zeker zo nu en dan wanneer ze even rustig een gesprek willen voeren en hun broertje er wéér komt tussendoor komt stieren.

Wat aarzelend vroegen we onze pleegzorgmedewerker of ze misschien een lijst had met deeltijdpleeggezinnen. En die was er. Maar met de lijst leek de win-winsituatie nog niet in zicht. Het was het allemaal nét niet. Maar de wissel was om. We keken om ons heen in ons netwerk. We kennen veel mensen, zou daar geen gezin bij zitten? Een eerste gezin reageerde positief, maar zag het toch niet zitten.

Nog eens nagedacht, wat zoeken we, wat zou passen, wat sluit aan bij hoe wij leven, hoe zorgen we dat iedereen blij is met de logeerpartijen. Met dit alles in het achterhoofd zijn we vrij intuïtief op een gezin - verre kennissen uit ons netwerk - afgestapt en ze aangesproken: “Mag ik misschien bij jullie op de koffie komen om wat te vragen over pleegzorg?” Een mooi gesprek volgde. En de rest is geschiedenis.