Verslag thema-avond 'Doe ff loyaal!'

Op 17 mei jl.  hadden het Programmateam Pleegzorg en de Por wederom een thema-avond voor pleegouders georganiseerd. Hoewel de coronamaatregelen gelukkig al even niet van kracht zijn, hebben we er toch voor gekozen om de avond digitaal te houden. Dit had enerzijds te maken met het pleegzorgfestival dat een kleine zes weken later al op de agenda stond, en anderzijds omdat we dachten dat het wel fijn was als het jullie geen reistijd of oppas kost. Lekker op je gemak meedoen in een lekker zittende stoel zonder automaten-koffie.

Tijdens de thema-avond is uitgelegd wat loyaliteit nu precies inhoudt. Het gaat om de onverbrekelijke band tussen ouders en hun kind(eren). Het gaat om trouw en verbondenheid voelen. Of niet. Het gaat om wederkerigheid en wederzijdsheid. Of niet. Het ging ook over een loyaliteitsconflict; het gevoel dat je misschien moet kiezen tussen de een of de ander. Misschien wel tussen je pleegouders of je biologische ouders. Of misschien herken je het gevoel wel ten opzichte van je oorspronkelijke gezin met biologisch eigen kinderen. Je ziet het; genoeg situaties die mogelijk zijn en daarmee reden genoeg om hier aandacht aan te besteden.

We begonnen met een stelling: ‘Het is raar als je ook eens iets wilt doen met je gezin van oorsprong.’ Hier hebben we over gediscussieerd. Hoe zit dat bij jullie?

We vroegen de deelnemers vervolgens aan wie zij een brief zouden willen schrijven als het gaat om loyaliteit. Aan je biologisch eigen kinderen? Aan je pleegkinderen? Aan je partner? Aan jezelf? Aan…? Vervolgens hebben we twee brieven besproken die door de Porleden waren gemaakt om gevoelens van (afnemende) loyaliteit te delen. Omdat we deze jullie niet willen onthouden, kun je die hieronder lezen. 

Heb jij al een brief geschreven? Misschien wil je die dan wel delen in de volgende nieuwsbrief? Dat mag ook anoniem. Je kunt de brief mailen naar por.enver@gmail.com

Brief aan een vriendin

Beste vriendin,

Je hebt altijd veel belangstelling voor mij, voor pleegzorg en alles wat daar bij komt kijken. Hierbij een ‘verhaaltje’ over loyaliteit en trouw zijn aan jezelf.

Heel veel regels hebben we niet als ouders, maar tenminste één keer per dag met elkaar eten heb ik altijd wel als een onopgeefbaar iets beschouwd. Samen eten, dat is: tijd voor elkaar, de dag doornemen, plannen bespreken, genieten van het eten, een rustmoment, gezin zijn. En dat dan blijf je zitten tot iedereen klaar is, anders is die rust snel weg. Voor mij was dat vanzelfsprekend. En ook als pleegouder wilde ik dat erin houden.

Tot die zo gewenste rust en gezelligheid tijdens het eten regelmatig onder druk kwam te staan. Met een schat van een pleegzoon, maar wel één die heel wat keer per maaltijd aan z’n tafelmanieren herinnert moet worden, regelmatig vergeet dat hij moet blijven zitten en vooral tafelgesprekken steeds maar weer onderbreekt op een behoorlijk irritante manier.

Wat doe je dan? Loyaal blijven aan mijn eigen ideeën over gezin zijn? Of regelmatig een maaltijd die niet echt gezellig verloopt?

Uiteindelijk was er nog iets anders wat mijn man en ik steeds beter leren: ik kan nadenken over mijn eigen gedrag en mijn eigen gedrag veranderen, maar ik kan maar tot op zekere hoogte van mijn kind/pleegkind verwachten dat hij zijn gedrag kan veranderen. Én een opmerking van een wijze pleegvader die bij me bleef hangen: ‘áls iets niet werkt, stop er dan mee en probeer iets anders.’

Waarom wil ik zo graag dat iedereen aan tafel blijft zitten tot we allemaal klaar zijn met eten? Om elkaar even écht te zien en te spreken. Maar als dát nu niet lukt door het gedrag van onze pleegzoon, moet ik dan toch niet eens ondervinden wat er van dat zien en spreken terecht komt, wanneer ik  hem – zo nu en dan  - de ruimte geef om van tafel te gaan en te gaan spelen?

En dat is inmiddels regelmatig de praktijk bij ons. Worden de gesprekken onderbroken door een jongetje dat al lang genoeg gezeten heeft? Dan mag hij spelen. Praten met de kinderen die overblijven gaat dan veel beter en dat was immers het doel.

Misschien kun jij me nog helpen met de vraag of ik nu loyaal ben gebleven aan mezelf of dat het in dit geval niet erg is om ff niet loyaal te zijn.

Groeten
Mij

Brief aan de bio moeder van mijn pleegkinderen

Beste Inge*,

In de loop der jaren heb je me het een en ander toevertrouwd over wat jij hebt meegemaakt. De scheiding van je ouders, een aanzienlijk pestverleden, de troost die je na al die jaren van eenzaamheid vond bij een 20 jaar oudere man die jou wijsmaakte dat coke en heroïne de oplossing waren voor je probleem. Je raakte verslaafd. Je ontmoette de vader van twee van je kinderen. Hij sloeg je tanden uit je mond. Hij schopte je een gebroken enkel. Bezorgde je een kaakfractuur en blauwe plekken. Maar je hield van hem. Zoveel zelfs dat toen de gezinsvoogd je dwong te kiezen tussen hem en je drie kinderen, je voor hem koos.

Ik had met je te doen. Zo’n verleden met ellende en als klap op de vuurpijl het meest dierbare verloren; je kinderen. Voor twee van hen mag ik nu al ruim vijf jaar zorgen. Ik doe dat met heel mijn hart. Ik heb geen biologisch eigen kinderen, maar ik kan me bijna niet indenken dat een bio ouder meer van zijn of haar kind houdt dan dat wij als pleegouders van jouw kinderen doen.

Tijdens de screening voor pleegouders is er veel aandacht voor de werkrelatie met bio-ouders. Ik vind dat vanzelfsprekend en logisch. Natuurlijk. Jij bent en blijft altijd hun moeder. Ik nam me voor er altijd alles aan te doen om aan jouw dochters duidelijk te maken dat jou geen blaam treft. Dat je van ze houdt. Dat ze geworteld zijn in jouw hart en voor altijd verweven zijn met jou. Dat je het allerliefste zelf voor hen had gezorgd.

De eerste vierenhalf jaar kwam je trouw op de bezoeken. Je vond het lastig om de aandacht te verdelen tussen de kinderen, maar je deed zoveel als je kon. Het koste mij geen enkele moeite om mijn voornemen uit te voeren. Als ik jouw dochters vertelde dat ik van ze hield zei ik er altijd bij dat jij ook van ze houdt. Dat jij voor het slapen gaan als laatste aan hen dacht. Jij kon dat zelf met een bezoekregeling van 1x per 8 weken niet zo vaak zeggen. Dus deed ik het voor je. Ik voelde me opgelaten en een soort van schuldig als de kinderen bij een valpartij tijdens een bezoek troost bij mij kwamen zoeken. Dat de moederdagcadeautjes die ze op school maken voor mij zijn. Ik had er soms moeite mee om foto’s en filmpjes te sturen van leuke activiteiten die wij met elkaar ondernamen of mooie momenten met elkaar meemaakten zoals kerst en Sinterklaas of een verjaardag. Ja, ook al gaf jij aan mij aan dat je juist blij was om jouw meiden happy te zien.  Als mensen mij vroegen hoe het met mijn dochters was, haastte ik me altijd om te zeggen dat ze ook een hele lieve biologische moeder hebben. Mijn dochters….alsof ik ze van jou afgenomen had. Jij bent en blijft de moeder. Ik zal jou in ere houden bij die twee lieve meiden.

Het laatste jaar kom je steeds vaker veel te laat. Of je bent onder invloed. Je laat je voorkeur voor 1 van de 2 meiden duidelijk blijken. Met hun verjaardagen heb je niks laten horen. Geen belletje, geen cadeautje, geen kaartje. En ik blijf maar herhalen dat jij van ze houdt. Dat zij het belangrijkste voor je zijn. Best Inge… ik ga dat minderen. De kinderen geloven me niet meer en wijzen me met voorbeelden op het tegendeel. Zij moeten op mij kunnen bouwen, mij kunnen vertrouwen. Ik kan niet blijven zeggen hoe belangrijk zij voor jou zijn als jij het tegenovergestelde laat zien.  Het spijt me Inge… mijn loyaliteit naar jou neemt af. Ik ga nu voor onze meiden staan. Ik heb mijn best gedaan. Nu ben jij weer aan zet. Ik ben vanaf nu vooral loyaal aan hen.

Liefs, de pleegmoeder van jouw meiden

* gefingeerde naam