Ook dit kan bij pleegzorg komen kijken

Na een aantal maanden 'wachten' op een match kwam op een dag dan toch het telefoontje. Om vier uur 's middags werden we gebeld of we een baby van drie dagen oud wilden opvangen. Hij lag op het moment van bellen nog in het ziekenhuis, maar hij zou dan rond 19hr bij ons zijn. Natuurlijk wilden we dat! We stemden meteen in.

In eerste instantie schiet je in de regelmodus. Een baby; welke spullen heb ik dan nog nodig? Waar haal ik kleding vandaan? Op dat moment waren alle winkels namelijk gesloten vanwege corona.

Gelukkig had ik een buurvrouw die wat babykleertjes had. Had ik zelf nog een wiegje staan van mijn dochter en bij de Albert Heijn konden we de eerste voeding en flesjes kopen. Hij kon komen!

Om zeven uur gaat de bel. Het CIT staat voor de deur. Een baby, een prachtig jongetje in een maxi cosi. Heel klein, net 2500 gram en 40 cm. Ik neem de baby over en voel direct mijn hart opengaan. Dit jongetje heeft onze hulp nodig, voor hoelang weet niemand en ook het verhaal is erg onduidelijk. Maar dat maakt voor dat moment helemaal niet uit. Voor nu is hij warm, veilig en niet alleen. De moeder heeft tijdens de zwangerschap alcohol gedronken en drugs gebruikt, zo wordt ons verteld. De baby is verslaafd geboren. De gevolgen zijn dan nog niet te overzien. 

De eerste dagen gaan voorbij in een soort roes. Slapeloze nachten en veel regelen. Ik probeer meer informatie te krijgen over de baby en zijn achtergrond. Helaas blijft het allemaal heel vaag en worden er door de diverse instanties verschillende verhalen verteld. De baby heeft afkickverschijnselen. Jeetje wat is dat heftig om te zien. Het enige wat daarbij helpt is hem constant bij je te houden. Te buidelen zoals ze dat noemen. Dit hebben we gedaan, de eerste vier maanden eigenlijk 24/7. 

Je merkte dat hij steeds een stukje rustiger werd en af en toe ook alleen kon liggen. En zelfs na vijf maanden kon doorslapen! Wat fijn! Hij ging zich ook steeds meer aan ons hechten en hij werd echt onderdeel van ons gezin. Ons gezin heeft hem in ons hart gesloten, maar er zijn ook zorgen. Blijft de baby bij ons? Hoe gaat het met zijn moeder? Maar ook heel praktisch; wanneer krijgt hij een nationaliteit en een ID-bewijs? 

Er zijn door jeugdzorg verschillende pogingen gedaan om contact te krijgen met de biologische ouders. Dit liep helaas elke keer op niks uit. Toen kregen we te horen dat de moeder in de gevangenis zat. Hoewel we wel wisten dat ze gezocht werd door de politie in haar thuisland, kwam dit toch onverwachts. Dit bemoeilijkte ook het aanvragen van een nationaliteit, want daarvoor heb je een geldig paspoort van moeder nodig en die was er niet. Ik heb zelf ook de nodige inspanningen verricht om hem een nationaliteit en identiteitsbewijs te geven. Zelfs tot aan het benaderen van de burgemeester van de stad waar ik woon, maar helaas zonder succes. 

Er is onderzoek gedaan door de Raad voor de Kinderbescherming of er iemand in het netwerk van moeder voor de baby kon zorgen. Dit liep op niks uit. De enige optie was toen een gezagsbeëindigende maatregel. Want naast dat het perspectief door de diverse omstandigheden heel onzeker bleef, had hij ook nog geen nationaliteit. En deze maatregel zou ervoor kunnen zorgen dat dat dan geregeld zou kunnen worden. 

Jeugdbescherming vroeg ons of we voor de baby wilden blijven zorgen, het zag er immers helaas niet naar uit dat moeder of andere familie hiertoe in staat was.  Ja natuurlijk willen we dat. We hebben hem inmiddels in ons hart gesloten. 

Ze hadden de vraag nog maar net gesteld, of er kwam een bericht van de vader van de jongen. Hij had wel een zus die voor de baby kon zorgen. Ineens was alles weer anders en moest dat onderzocht worden… Weer een periode van onzekerheid. Vervolgens meldden zich steeds weer andere familieleden die voor hem wilden zorgen, maar dit liep na onderzoek steeds uiteindelijk op niets uit. 

De tijd ging door… we voelden de spanning stijgen door de onzekerheid. Ondertussen had hij nog steeds geen nationaliteit en dus ook nog geen ID-bewijs. Maar… er was een vooruitzicht, want als de gezagsbeëindiging door de rechtbank was uitgesproken dan zouden we eindelijk schot in de zaak krijgen. Helaas pakte dit anders uit dan verwacht en vooral gehoopt en heeft de rechter besloten om het verzoek af te wijzen om voor ons onduidelijke redenen. 

Dit roept, in alle eerlijkheid, bij mij toch ook wel de vraag op waarom het belang van het kind soms ver te zoeken lijkt. We zijn inmiddels tien maanden verder. De baby heeft nog steeds geen nationaliteit, geen ID-bewijs, en er is niemand die het gezag in de praktijk kan uitoefenen. 

Naast alle mooie momenten die we met dit heerlijke mannetje hebben, heeft dit alles ook grote gevolgen voor ons gezin. Ik ben zelfstandig ondernemer en heb bijna zeven maanden niet of nauwelijks kunnen werken omdat de baby 24/7 mijn aandacht nodig had. Dat dit financiële gevolgen heeft, is natuurlijk duidelijk. Daarnaast konden we omdat hij geen ID-bewijs heeft niet op vakantie naar mijn ouders die geëmigreerd zijn naar het buitenland en die ik al even niet heb kunnen zien. Ik heb het idee dat we eigenlijk in een soort pauzestand leven. We hebben gelukkig erg veel steun van onze pleegzorgwerker die ik heel dankbaar ben.

Dit is ook direct de reden van de titel van dit verhaal. Er zijn meerdere kanten aan pleegzorg. Natuurlijk doe je dit omdat je een kind een veilige basis wil geven en is het doel altijd dat een kind kan opgroeien bij zijn of haar ouders in een veilige omgeving. Het is heel mooi om te kunnen bijdragen daaraan. Dat is natuurlijk de reden dat je pleegouder bent. En heel vaak lukt dat ook prima gelukkig!

Maar het vergt soms ook offers, zoals de tijd die van jou en het kind gevraagd wordt om uit te zoeken waar het kind het beste af is. Het geduld wat je daarin moet hebben. Of, zoals in ons geval, een kindje zonder nationaliteit, zonder identiteitsbewijs en zonder iemand die praktisch de voogdij kan uitoefenen, met alle gevolgen van dien. Dat is soms best zwaar. Naast al het mooie dat pleegzorg (voor ons) ook oplevert!

Dit verhaal is niet bedoeld om jeugdzorg af te vallen. Verre daarvan. Ze werken hard en moeten dealen met een enorme werkdruk, procedures en bureaucratie. 

Mede door mijn ervaringen heb ik besloten om deel te nemen in de pleegouderraad, de POR. Er zijn veel pleegouders die stoppen met pleegzorg. Pleegouders die het hart op de juiste plek hebben, maar verdrinken in de bureaucratie en de gevolgen voor hun zelf en hun gezin. Deze pleegouders wil ik een stem en een gezicht geven. Wellicht kan ik bijdragen aan verbetering van dergelijke situaties of anderszins iets voor hen betekenen.