Koffer - uit het hart van een pleegouder

Bijna 7 maanden is hij hier bij ons, na wat omzwervingen. Grenzeloos en tegelijk onbevangen. Een thuis waarin structuur, afspraken en delen met elkaar gewoon zijn, viel hem best pittig. "Mee" in een gewoon maar ongewoon gezin. Langzaam is hij de wereld aan het herontdekken.

 

Kleine dingen als samen legobouwen, een dagje Plaswijck, zwemles...z’n eerste kinderfeestje bij een vriendje, alles slurpt 'ie op. Niets ontsnapt de regels. Ruim 6 maanden ging zijn koffer z’n hele kamer door, bijna altijd ingepakt. Klaar om weer “ergens anders heen te gaan". Ongewoon gewoon.

 

De laatste twee weken staat het koffertje in een hoekje, leeg. Vanmiddag tekende hij zichzelf met een hartjes ballon in de hand. Vier hartjesballonnen erbij voor ieder van ons. We plakten 'm op het naambordje bij de voordeur. “Waarom?”, vroeg hij mij. “Omdat jij hier woont en bij ons hoort toch?” Grinnikend loopt hij weg. Een uurtje later na een opmerking bij het tafel dekken over een kleine en grote onderzetter, waar je volgens mij dan mooi klaar mee bent zegt ie fluisterend: "Nou, daar ben je dan mooi klaar mee met zo'n leuke pleegmoeder" en loopt - wederom- grijnzend weg.

 

Bij het naar bed gaan, het dagelijkse ritueel. Ik fluister hem in zijn oor: ik ben mooi klaar met zo'n leuk pleegkind als jij, grijnzend kruipt hij onder zijn deken. Al is het de laatste tijd behoorlijk pittig bij ons thuis, om deze momenten doe je het, elke dag weer. En nu niet omdat ie mij voordraagt voor de leukste pleegmoeder van de dag, al is dat natuurlijk best ook leuk 😉.

Maar omdat het goud waard is als zo'n klein kereltje langzaamaan zichzelf weer vindt en zich stap voor stap thuis gaat voelen.