Weg is weg. Of toch niet?

Al even geleden nam ik als voorzitter afscheid van de POR. Na tien jaar lid en zeven-en-half jaar voorzitter te zijn van de POR heb ik het stokje overgedragen aan Margreet en Angélique. Om de laatste losse eindjes nog even af te ronden, werd ik onlangs uitgenodigd bij de directie van Enver. 

Het werd een gedenkwaardig moment, waarin de bestuurder niet alleen haar waardering uitsprak voor pleegouders in het algemeen, maar nu ook heel specifiek de POR en mijn inzet daarin als bijzonder en zeer waardevol omschreef. Natuurlijk is het fijn te horen dat de inzet die ik toonde gezien en gewaardeerd is.

Wat ik met name zo bijzonder vond was dat zij mijn woorden van onze ontmoeting ruim een half jaar daarvoor nog letterlijk kon memoreren. De wijze waarop ik mijn pleeggezin en het pleegouderschap vorm geef, had duidelijk indruk gemaakt. Mooi is het wanneer leidinggevenden inzien welk werk er op de werkvloer – in dit geval hier in het gezin- neergezet wordt, wat het vraagt van pleegouders en ook wat het brengt. Die kennis en input kan men in de hoogste lagen van de organisatie mee laten wegen in het maken van belangrijke afwegingen.

Met veel zorg hadden de mensen die het meeste contact met mij hadden een afscheidscadeau georganiseerd. Ik was geroerd door de persoonlijke touch die dit kreeg. Een foto van het geschenk voeg ik hierbij. 



Persoonlijk vind ik het een beeldje dat in ieder huis van pleegouders past. We zijn toch allemaal degenen die het kind omhoog tillen, dragen zodat zij kunnen groeien tot wie ze zijn! Dat is ook juist het meest belangrijke van pleegzorg is mijn mening: het kind de kans geven om te worden wie hij of zij is. Het beeldje staat te pronken op mijn kast, naast de geboortebeeldjes van mijn biologische kinderen. En, grappig genoeg, het past er qua stijl en uitvoering precies bij!   

Naast het afscheid had men nog een vraag aan mij: “Of ik wil overwegen om mijn ervaring toch nog verder in te zetten voor de pleegzorg van Enver, doch nu op een wat minder vrijwillige basis.” Over vorm en inhoud gaan we nog verder in gesprek. Ik vind het aanbod geweldig. En ik ben blij dat ik al mijn ervaring verder kan inzetten voor Enver, voor u en voor uw pleegkinderen. Ik kijk uit naar de samenwerking.  

Weg is dus niet weg, hooguit een verplaatsing. U zult daarom vast nog wel iets van mij vernemen! Ik zeg dus heel graag: tot ziens!

Marian Rink